வாசல்

                                          என் கையில் ரத்தம் பார்த்து பதறி

வாழ்த்தி விட்டு இதோ கிளம்பிவிட்டாய் பள்ளிக்கு...! 


உன்னை பார்த்து பொடியனும் " சரி சரி நல்லா இருங்க...!" என்று ஆசிர்வதிப்பது போல் கைகளை உயர்த்தி சொல்லிவிட்டு கிளம்ப 'இன்று விடுமுறை நாளாய் இருந்தால் நல்லா இருக்குமே' யோசனையில் இருவரும் உள்ளே வர மனமின்றி வாசலில் அமர்ந்துவிட்டோம்.

     
                                                      * * * * * * *


                                                   
                                                   
                                                      இதழ்கள் திறவாமல்
                                                      ஒரு கவிதை
                                                      உன் புன்னகை !!

                                         சில புரிதலற்ற
                                         கோபக்கனல்கள்

                                         சுட்டெரித்து சாம்பலாக்கிவிட 

                                         மிகச் சரியாக அந்த வினாடி

                                         வீறு கொண்டெழுகின்றன

                                         உன் முன் மண்டியிட்டு கிடக்கும் 

                                         என் கர்வங்கள் !

                                         இருபுறமும் மோதி 

                                         கீழே வீழ்ந்து துடிக்கிறது
                                         ஏதும் அறியா ஒரு நேசம்...
                                         வார்த்தைகளின் கனம்
                                         தாளாமல் சிதைந்தது
                                         மாசற்ற அன்பு...
                                         மௌனமாய் கதறுகிறது
                                         என்றோ எனக்குள்
                                         ஒளித்திருந்த காதல் !

                                         ஒரு கட்டத்தில்
                                         இரு கர்வங்கள்
                                         போராடி
                                         களைத்து போய்விட
                                         மௌன வெளியில்
                                         சிறகடித்து பறந்து
                                         சென்றே விட்டது
                                         வெண்புறா ஒன்று !

                                         அதன் பின்னான 

                                         உன் இதழோரப் புன்னகை 

                                         களிம்பை பூச மறந்து
                                         ஏனோ
                                         காயத்தை கீறி விட்டு
                                         செல்கிறது!?
                                         
                                         இம்முறையும்
                                         உன் கோபாக்கினையில் 
                                         தப்பி பிழைத்த 
                                         ஒற்றை கொள்ளியாய் நான் !

                                                 செந்தணலையும் 

                                                 நீராய் மாற்றும்

                                                 வார்த்தைகள்

                                                 உனதல்லவா ?! 

                                                 இப்போதும் 

                                                 என் இதயம்